Կարգերով պահոցներ՝ Ոռոգում

Կաթիլային ոռոգում

Բույսեր աճեցնելիս հաջողությունը հիմնականում պայմանավորված է հողի բերրիությամբ և ճիշտ խնամքով, որի ամենակարևոր բաղադրիչը ոռոգումն է։

Կաթիլային ոռոգման ձևը ունի մի շարք էական առավելություններ ոռոգման մյուս ձևերի նկատմամբ։ Դրանք են՝

  • Ջրի էական խնայողությունը;
  • Ջրի հավասարաչափ բաշխումը բոլոր բույսերի միջև;
  • Ջուրը մատակարարվում է անմիջապես բույսերի արմատներին ու չի հասնում, հետևաբար չի խթանում շրջակայքում գտնվող մոլախոտերի աճը;
  • Չի պահանջվում ջրի բարձր ճնշում, հնարավորություն կա կուտակել ու արևի տակ մինչև անհրաժեշտ, հարմարավետ ջերմաստիճանը (+18 — +28) տաքացնել ոռոգման ջուրը միչև ջրելը;
  • Չեն թրջվում բույսերի տերևները, ինչը ապահովագրում է դրանց արևայրուքներից;
  • Ոռոգման գործընթացի լիակատար ավտոմատացման հնարավորություն կա, ինչը հնարավորություն է ստեղծում ջրել բույսերը օրվա ամենից հարմար ժամերին՝ ուշ երեկոյան ու գիշերը;
  • Տարբեր լուծույթների միջոցով, ոռոգման հետ զուգահեռ բույսերի սնուցումն ու բուժումը կազմակերպելու հնարավորությունը;
  • Ցանկացած բարդ ռելյեֆում տեղադրելու, անհրաժեշտության դեպքում կազմաքանդելու և այլ տեղում հավաքելու հնարավորությունը։
Որտե՞ղ կարելի է կիրառել կաթիլային ոռոգումը

Կաթիլային ոռոգումը արդյունավետ է շարային տնկարկները, դեկորատիվ բույսերն ու ծաղիկները ոռոգելու համար։

Կաթիլային ոռոգման համակարգեր կարելի է մոնտաժել ինչպես բաց երկնքի տակ, այնպես էլ ջերմոցներում և այլ փակ տարածքներում։

Կաթիլային ոռոգում չի կիրառվում սիզամարգերի համար, որտեղ արդունավետ են այլ համակարգեր։

 

Հղումներ

Ոռոգման ջրի որակը

Ոռոգման ջրի որակը կարող է ազդել ինչպես բույսերի աճի ու բերքատվության վրա, այնպես էլ հողի ֆիզիկական վիճակի։ Հայտնի է նաև, որ տարբեր մշակաբույսեր տարբեր պահանջներ ունեն ջրի որակի հանդեպ։

Ոռոգման ջրի որակի գնահատականը տրվում է երեք բնութագրումներով՝ քիմիական, ֆիզիկական և կենսաբանական։

Ոռոգման ջրի քիմիական բնութագիրը

Химические характеристики поливной воды относятся к содержанию солей в воде, а также к параметрам, полученным из состава солей в воде; такие параметры, как электропроводность / общее количество растворенных твердых веществ, коэффициент адсорбции натрия, щелочность и твердость.

Соленость воды.

Основной проблемой, связанной с качеством поливной воды, является соленость воды. Соленость воды относится к общему количеству солей, растворенных в воде, но не указывает, какие соли в ней присутствуют.

Высокий уровень солей в поливной воде вызывает снижение урожайности. Выше определенного порога снижение урожайности пропорционально увеличению уровня засоленности. Разные культуры различаются по своей устойчивости к засолению и, следовательно, имеют разные пороговые значения и темпы снижения урожайности.Основным природным источником солей в поливной воде является минеральное выветривание горных пород и минералов. Другие вторичные источники включают атмосферное осаждение океанических солей (солей в дождевой воде), соленой воды из поднимающихся подземных вод и проникновение морской воды в подземные водоносные горизонты. Химические удобрения, которые попадают в источники воды, также могут влиять на качество поливной воды.

Токсичность.

Качество поливной воды может быть также определено токсичностью определенных ионов. Разница между проблемой засоления и проблемой токсичности заключается в том, что токсичность возникает внутри самого растения в результате накопления определенного иона в листьях.

Наиболее распространенными ионами, которые могут вызвать проблему токсичности, являются хлорид, натрий и бор. Как и в случае засоления, культуры различаются по чувствительности к этим ионам. Особое внимание следует уделять бору, поскольку токсичность проявляется в очень низких концентрациях, даже если он является важным питательным веществом для растений.Токсичные уровни даже одного иона в поливной воде могут сделать воду непригодной для полива.

Тем не менее, существуют некоторые методы управления, которые могут помочь уменьшить ущерб. Эти методы включают в себя правильное выщелачивание, увеличение частоты полива, избегание полива сверху, избегая использования удобрений, содержащих хлорид или бор, выбор правильных культур и т. Д.

Щелочность и рН.

Щелочность защищает воду от резких изменений pH. Если щелочность слишком низкая, любое добавление кислых удобрений немедленно понизит pH. У контейнерных растений и гидропоники ионы, высвобождаемые корнями растений, также могут быстро изменять рН, если щелочность низкая.

24 Апреля 2019

Качество воды для орошения

Качество воды для орошения
Для выращивания сельскохозяйственных культур не существует идеальной воды для орошения. Каждый источник воды имеет свои собственные проблемы. Пока концентрация питательных веществ, щелочности или остаточных ионов (ионов, не используемых для роста растений) в оросительной воде сохраняется в пределах допустимого диапазона, большинства проблем можно избежать; либо путем хорошего управления щелочностью, либо путем добавления или балансировки питательных веществ, содержащихся в воде, с питательными веществами, содержащимися в химических удобрениях.

Анализ качества исходящей воды для полива является ключевым фактором при проектировании системы капельного орошения.

Ниже приведены основные понятия и термины, которые применяются при интерпретации анализа качества поливной воды.

Соленость, минерализация воды

Корни растения получают воду из почвы прежде всего в результате осмотического давления, которое существует благодаря тому, что растительные клетки содержат более высокую концентрацию растворимых солей, чем в почве. Это различие в концентрации солей дает возможность перемещать воду из области низкой концентрации солей (почва) к более высокой (растение), и такой процесс называется осмос. Когда для полива применяется вода с высокой концентрацией солей, происходит повышения их уровня в почве, понижая тем самым осмотическое давление через водопроницаемую мембрану корня и, таким образом, уменьшая поглощение воды корнями растения. В период между поливами, когда уровень воды в почве снижен до минимума, происходит повышение концентрации солей, а значит, понижается осмотическое давление в почве. Изначально правильно установленная система капельного орошения значительно уменьшит проблемы солености почвы, благодаря поддержанию на постоянной основе высокого влагосодержания почвы, а также выщелачиванию (перемещению) солей за пределы корневой зоны растения.

Уровень кислотности pH

Уровень кислотности воды, используемой для полива, обычно находится в пределах диапазона от 6.5 до 8.5, и редко представляет проблему для растений. Тем не менее, pH фактор играет важную роль во множестве химических реакций в воде и почве, поэтому нужно уделять внимание контролю его уровня. pН исходной воды может определить, насколько вероятно засорение капельной системы отложениями железа или карбоната кальция. Уровень pH может как помочь, так и препятствовать действию хлора, используемого для контроля биологического роста и доступности различных питательных веществ в почве.

Кальций

Кальций (Ca) присутствует в той или иной степени во всех видах естественной воды. Насыщенная кальцием почва рыхлая и легко обрабатывается, позволяет воде легко проникать в глубь. По этой причине кальций часто применяется к “трудным” почвам, чтобы улучшить их физические свойства.

Магний

Магний (Mg) обычно присутствует практически во всех видах почв. Свойства магния в почве во многом аналогичны кальцию. Обычно лаборатории при анализе почвы не выделяют отдельно кальций и магний, а пишут Ca + Mg в me/L.
Натрий

Соли натрия (Na) хорошо растворимы и поэтому их можно найти в большинстве естественных вод. Глинистые почвы с большим количеством натрия обладают бедными физическими свойствами для нормального роста растений. При поливе такая почва становится липкой и практически водонепроницаемой. Длительное использование воды с высоким уровнем содержания натрия может вызвать серьезные негативные изменения в почве.

Калий

Калий (K) обычно находится в небольших количествах в естественной воде. Свойства калия в почве аналогичны натрию. При анализе воды калий и натрий показывают вместе.

Железо

Железо (Fe) может присутствовать в растворимой форме и создавать проблемы для капельниц(забивать их) при концентрациях всего 0.1 части на миллион. Растворенное железо может выпадать в осадок из-за изменений в температуре или давлении, повышении pH фактора, или из-за жизнедеятельности бактерий.

Марганец

Марганец встречается в грунтовых водах реже и в меньшем количестве, чем железо. Раствор марганца, как и железа может ускорить формирование осадка в результате химических реакций или биологической активности. Это в дальнейшем может приводить к забиванию капельниц и других компонентов системы капельного орошения. Цвет осадка колеблется от темно-коричневого, если в нем есть смесь железа, до черного цвета, если в воде присутствует только оксид марганца. Следует соблюдать осторожность при хлорировании воды с содержанием марганца в связи с тем, что существует временной интервал между хлорированием и формированием осадка.

Бикарбонат

Бикарбонат (HCO3) довольно широко распространен в естественных водах. Бикарбонаты калия и натрия могут существовать в виде твердых солей, например, пищевая сода (бикарбонат натрия). Бикарбонаты магния и кальция существуют только в растворах. Поскольку влажность в почве под действием испарения уменьшается, то бикарбонат кальция в таком случае распадается на следующие компоненты: углекислый газ (CO2), воду (H20) и нерастворимую известь (CaCO3). Химическое уравнение выглядит так: (HCO3) 2 =CaCO3 + C02 + H20. Аналогичная химическая реакция происходит с бикарбонатом магния.

Сульфат

Сульфат (SO4) широко распространен в природе. Сульфат натрия, магния и калия легко растворимы. Сульфат кальция (гипс) слабо растворим. Сульфаты не имеют определенного действия на почву кроме как способствовать поддержанию ее солености. Присутствие кальция в почве уменьшает уровень растворимости сульфата.

Бор

Бор (В) присутствует в воде в форме анионов. Небольшое количество бора имеет важное значение для роста растений, но если его концентрация несколько выше оптимальной, тогда бор становится токсичным для растений. Некоторые растения довольно чувствительны к избыточности бора в почве, поэтому при его применении необходимо придерживаться определенных норм. На эффективность пестицидов электропроводность оказывает большое влияние. Электропроводность воды зависит в большей степени от уровня растворённых солей и ионов Na+, K+, Ca2+, Cl-, SO42-, HCO3-. Очень соленая вода может вызвать затруднения при растворении кристаллических пестицидов, а так же является более устойчивой к изменениям рН.
Многие пестициды проходят процесс щелочного гидролиза и восприимчивы к щелочному гидролизу (разрушение в щелочной среде) и солям жесткости. Этот процесс вызывает распад активных ингредиентов, который может снизить их эффективность. Это одна из причин, по которой не следует оставлять рабочие смеси для опрыскивания даже на одну ночь. Высоко-кислотная вода также может повлиять на стабильность и физические свойства некоторых агрохимикатов.

Некоторые гербициды также могут быть зависимы от рН уровня. Низкий уровень pH усиливает активность некоторых ингредиентов гербицидов, делая их более эффективными. Кроме того, сегодня многие хозяйства совмещают обработки средствами защиты растений с листовыми подкормками. Оптимальный уровень рН рабочего раствора обеспечивающий максимальную эффективность листовых подкормок и усвоение элементов минерального питания находится в пределах рН от 5,0 до 6,5.

Поэтому вода для приготовления растворов должна быть чистой, соответствовать всем нормам СанПина и иметь оптимальные для обработки физико-химические характеристики – рН, жёсткость и др. Вода плохого качества может снизить эффективность обработок и повредить оборудование для внесения. Неудовлетворительные результаты пестицидных обработок и листовых подкормок могут быть напрямую связаны с плохим качеством воды.

Ինչպես ջրել պտղատու ծառերն ու թփերը

Պտղատու ծառերը ոռոգում են հետևյալ կերպ.
3-6 տարեկան ծառերը՝ 50-80 լ;
7-10 տարեկան ծառերը՝ 90-150 լ;
որքան մեծ է ծառի տարիքը, այնքան շատ ջուր է պահանջվում լիարժեք ոռոգման համար:

Ոռոգման որակը և պարբերականությունը որոշվում է հողի վիճակից ելնելով: Խնձորենին կամ տանձենին ջրելիս, դրանց տակի հողը առնվազն 80 սմ խորությամբ պետք է ներծծվի ջրով: Իսկ սալորենու, բալենու դեպքում՝ մինչև 50 սմ, թփերի համար՝ մինչև 40 սմ խորությամբ:

Опытные дачники говорят, что поливать надо не чаще, а с пользой! Например, плодовым деревьям за лето требуется всего лишь четыре — но серьезных! — полива. Если плодов немного, достаточно и двух поливов.

Особенно важен правильный полив для молодых деревьев. Молодые плодовые деревья в год посадки и в последующий год особенно нуждаются в воде. Поливать молодые деревья в первый год после посадки следует 4-5 раз за сезон из расчета 2-3 ведра под каждое дерево яблони и груши и 1-2 ведра под каждое дерево вишни и сливы при каждом поливе. В последующие годы молодые деревья поливают реже, но количество воды на каждый полив увеличивают в 1,5-2 раза.

Для первого раза уловите момент, когда начинается рост завязи, а остальные поливы произведите в конце лета, чтобы во время налива плодов побеги не слабели.

Поливать нужно равномерно всю пpиствольную часть почвы, но не лить воду на корневую шейку. Полезно лить воду в кольцевые канавки вокруг деревьев. Обнажение корней в результате полива не допускается. Если все-таки корни кое-где обнажились, то их нужно сразу засыпать влажной почвой.

Вообще, лучше поливать реже, но обильнее. При этом очень важно увлажнить почву на глубину размещения активных корней. У семечковых культур это примерно 60-70 сантиметров, у косточковых и ягодных кустарников — несколько меньше.

Сколько же требуется воды каждому дереву? Что имеется в виду под серьезным поливом? Сад, облагороженный дерном, потребует воды больше.

Прикиньте квадратные метры приствольного круга дерева и умножьте это число на 3. Столько ведер воды и нужно вылить под него.

И еще стоит учитывать характер почвы. Песчаные, сквозь которые вода льется, как сквозь решето, поливаем чаще. Поэтому на легких песчаных почвах требуются частые поливы с небольшой нормой расхода воды, а на тяжелых глинистых, наоборот, поливы должны быть редкими, но обильными.

В какое время поливать ваш сад, зависит от погоды, иссушения почвы и потребности самих растений. Понятно, что недостаток воды может болезненно сказаться на ваших плодовых деревьях, но избыток еще более вреден, так как в переувлажненной почве уменьшается газообмен, снижается температура в корнеобитаемом слое, что приводит к отмиранию активной части корней.

Полезные советы:

— За 15-20 дней до сбора плодов, но только не в период их созревания, полейте сад третий раз.

— Полив непосредственно перед уборкой урожая приводит к опадению и растрескиванию плодов.

— Заключительный полив обычно делают поздней осенью в период листопада. Такой полив еще называют влагозарядковым.

— Ранние сорта яблони и груши требуют меньше поливов, чем поздние.

— Грушевые деревья сильно страдают от лишней воды.

— Косточковые породы (абрикос, вишня, слива) поливайте нужно реже, чем семечковые (яблоня и груша).

— Если вы ожидаете обильный урожай, то влаги деревьям нужно больше, чем деревьям с меньшим урожаем или без него.
Подробнее:http://www.wild-mistress.ru/wm/wm.nsf/publicall/2010-07-07-312575.html

Ջրարբիացումը օրգանական հողագործությունում

waterՋրի կենսական նշանակությունը բույսերի համար հայտնի է: Բույսերը 80 և ավելի տոկոսով կազմված են ջրից: Ջրի միջոցով են սնուցող նյութերը շրջանառվում բույսի մեջ, ինչը թույլ է տալիս աճել ու բերք տալ: Հաշվել են, որ 1 կգ կանաչ զանգված գոյացնելու համար բույսերին անհրաժեշտ է 20-40 լ ջուր:

Նկատած կլինեք, որ բնության մեջ բույսերի համար ո՛չ ոռոգման, ո՛չ պարարտացման և, ընդհանրապես, արտաքին միջամտության կարիք չկա: Բույսերը հարմարված են բնակլիմայական պայմաններին, աճում են կլանելով անհրաժեշտ նյութեր հողից և մթնոլորտից, հետո մահանում են ու իրենց մնացորդներով վերադարձնում են հողին բերրիությունը: Մտեք անտառ և տեսեք, թե բույսերի մնացորդների ինչ հաստ ու պարարտ շերտով է պաշտպանված հողը, ոնց է խոնավ ու տաք պայմաններում եռում այնտեղ  կենդանական աշխարհի կյանքը: Ամեն ինչ ներդաշնակ է, փոխկապակցված ու նպատակաուղղված վերարտադրությանը: Հողը երբեք չի աղքատանում, միշտ առողջ է ու նյութերով բալանսավորված: Օրգանական հողագործությունն էլ խնդիր է դնում առավելագույնս մոտեցնել այգու միջավայրը բնականին:

Եթե հաջողվում է գոնե մասամբ ներդնել բնական էկոհամակարգը այգիներում, ապա ոռոգման համար օգտագործվող ջրի ծախսը էապես կրճատվում է:

Խնդիրը պարզ է՝ ստեղծել պայմաններ հողում ջրի կուտակման ու պահպանման համար:

Ինչպես կուտակել ջուրը

Բնականաբար խոսքը բույսերի համար ամենաօգտակար՝ անձրևի և ձյան տեսքով տեղացող ջրի մասին է:

Ձյունը: Ի տարբերություն “մերկ” հողի, սիդերատներով ցանված, բույսերի ու կենդանական այլ մնացորդներով ծածկված հողը ավելի լավ է պահպանում ձնածածկույթը: Առաջին ձյունն էլ անմիջապես չի հալչում դիպչելով դեռ տաք հողին: Քամիներն էլ չեն կարող հեշտությամբ քշել ձյունը: Մի  խոսքով, ցանքածածկված հողը նպաստում է ձյան կուտակմանը այգում:

Անձրևի ջուրը կուտակելու համար սովորաբար այգիներում  տեղադրվում են մեծ տարողություններ կամ կառուցվում են արհեստական լճակներ և այնտեղ են ուղղում տարբեր շինությունների կտուրներից ջրհորդաններով իջնող անձրևաջուրը:

Որքան մեծ խորությամբ հողը խոնավանա, այնքան երկար չի չորանա: Իսկ դրա համար անհրաժեշտ է, որ հողը ծակոտկեն կառուցվածք ունենա: Հողի ծակոտկենությունը կարող են ապահովել որդերը, եթե ապրելու ու բազմանալու համար բավարար օրգանական սնունդ գտնեն այդ նույն հողում: Սիդերատների աճեցումը նույնպես նպաստում է դրան, որովհետև հնձելուց հետո սիդերատների արմատները մնալով հողում փտում են և ծակոտկեն դարձնում հողը: Բացի այդ ցանքածածկումը թույլ չի տալիս արևի ճառագայթներին չորացնել հողը: Միևնույն ժամանակ ցանքածածկված, ծակոտկեն հողը թափանցելի է թե՛ ջրի, թե՛ գոլորշու համար, ինչը նույնիսկ շոգ օրերին թույլ է տալիս ջերմաստիճանների տարբերության հաշվին կոնդենսատ կուտակել հողում:

Եվս մեկ խորհուրդ: Հողը չորացնող քամիներից պաշպանելու համար ծառերից և թփերից բնական պատնեշներ ստեղծեք:

Խմելու ջրով ջրելը

Բնակչության մատակարարվող ջուրը ընթարկվում է մաքրման և քլորով մանրեազերծման: Քլորացված ջուրով բույսերը ջրելը վնասակար է, կարող է այրել բույսերի արմատները:  Ջուրը քլորից գոնե մասամբ ազատելու համար հարկավոր է այն թողել բաց վճակում առնվազն 24 ժամ: Ավելի արդյունավետ մաքրման միջոց է ֆիլտրացումը: Ֆիլտրացումը թույլ է տալիս ամբողջապես ազատել ջուրը քլորից, սակայն ծախսատար միջոց է:

Բույսերի համար վնասակար է նաև ջրի կոշտությունը՝  կրածինով ու մագնիումով գերհագեցածությունը: Այս դեպքում արդեն ֆիլտրացումը միակ փափկացնելու միջոցն է:

 Որ ժամերին ջրել

Շոգ եղանակին լավագույն ջրելու ժամանակը ուշ երեկոն է, երբ շոգը կոտրվել է և առջևում համեմատաբար զով գիշերն է ու գոլորշիացումը մեծ չէ:

Ջրել կարելի է նաև վաղ առավոտյան՝ մինչև շոգն ընկնելը:

Չի կարելի ջրել ցերեկվա կիզիչ շոգին, այլապես կարող եք պարզապես խաշել բույսերի արմատները, քանի որ թաց հողի ջերմակլանողունակությաունը կտրուկ մեծանում է:

Ինչպես ջրել

Ամենաարդյունավետ և խնայողական ոռոգման ձևը կաթիլային ոռոգումն է: Ջուրը վերգետնյա կամ անդրգետնյա խողովակներով հասցվում է անմիջապես բույսի արմատների մոտ, իսկ կաթիլ առ կաթիլ, դանդաղ ոռոգումը ապահովում է հողի համաչափ ու խորը խոնավացում:

Ավանդական եղանակներով՝ ռետինե խողովակով, դույլով կամ ցնցուղով ջրելիս հաշվի առեք, որ բույսերի մեծամասնությունը չի սիրում երբ ջուրն ընկնում է տերևներին: Բացի այդ, արևի ճառագայթների ներքո տերևի վրա հայտնված ջրի կաթիլը դառնում է խոշորացույցի ոսպնյակ և կարող է այրվածքներ պատճառել:

Ինչ պարբերականությամբ ջրել

Որևէ պարբերականություն ընտրելն անիմաստ է, քանի որ եղանակից կախված հողը կարող է ուշ կամ շուտ չորանալ: Ի դեպ հողի վերին, 2-3 սմ շերտի չորանալը դեռ չի վկայում, որ ջրելու ժամանակն է, պետք է ստուգել ավելի խորը շերտերի խոնավության աստիճանը:

Գոյություն ունեն հողի խոնավությունը չափող բավականին էժան սարքեր:

Կարելի է նաև փորել հողը և բռի մեջ սեղմելով ու տրորելով եզրակացության հանգել:

Ինչ ջերմություն պետք է ունենա ջրելու ջուրը

Հողի ջերմությունից էապես սառը ջրով ջրելը կարող է ստրեսի մեջ գցել բույսերին, իսկ որոշ բույսերի արմատների համար մպարզապես մահացու լինել:

Կանաչեղենը, արմատապտուղները, կաղամբը, կարտոֆիլը չեն վախենում սառը ջրից:

+17 — +18 աստիճանից ցածր չպետք է լինի լոլիկի, պղպեղի, բադրիջանի, ինչպես նաև ճակնդեղի ծիլերի ջրելու ջուրը:

Առանձնապես զգայուն են ջրի ջերմաստիճանի նկատմամբ վարունգը, դդումը, դդմիկը, սեխը: +20 աստիճանից ցածր ջերմություն ունեցող ջրով դրանց ջրելը դանդաղեցնում է այդ բույսերի արմատների ձևավորումը:

Ինչպես կոշտ ջուրը փափկացնել բույսերը ջրելու համար

Ջրի փափկեցման և թթվեցման համար պետք է կիրառել հետևյալ միջոցներից մեկը.

  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 0,1-0,2գ թրթնջկաթթու;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 3 գ փայտի մոխիր;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 2-3 կաթիլ 9% քացախաթթու;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 0,3-0,4 գ կիտրոնաթթու;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 0,1 մլ ծծմբական թթու;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել մի քանի կաթիլ կիտրոնի հյութ;
  • 1 լիտր ջրին ավելացնել 10-20 գ տորֆ (տորֆը լցնել լաթե տոպրակի կամ գուլպայի մեջ, իջեցնել ջրի մեջ և պահել ջրի մեջ12-24 ժամ):
Ուշադրություն։ Երբեք մի ջրեք բույսերը թորած ջրով, այն զերծ է ոչ միայն վնասաբեր, այլև օգտակար տարրերից ու, ամենակարևորը, այն չի պարունակում թթվածին։ Թորած ջրով ջրելը կարող է շատ մեծ վնաս հասցնել բույսերին։